EERBETOON GEMEENTE HENGELO

voor
de nabestaanden
Mark
zal die dag zijn opgestaan, zon
in het oog, een handvol brood, een
zee van tijd - wie leeft weet niets
van sterven - een vederlichte droom
waarmee bezwaard zijn ransel was.
Er
waren vogels bij het krieken, ge-
dachten aan wat thuis een dagelijks
vanzelf leek, er waren vast en zeker
vrienden en altijd wat men vijand
noemt, een ander moederskind.
Er
was een stafkaart en een dagmars,
een struikeling, een handvol zand, een
ademtocht... - de dood brengt altijd
vrede - alleen de pijn kwam weer
naar huis en leeft met ons een leven.
Voor de website hebben we een persoonlijk tintje aan het gedicht wilen geven
door één keer " hij " te vervangen door " Mark ".